مرجع بزرگ سايت ها و وبلاگ هاي ايراني

<h1>دلم براي باغچه مي سوزد</h1> كسي به فكر گل ها نيست كسي به فكر ماهي ها نيست كسي نمي خواهد باوركند كه باغچه دارد مي ميرد كه قلب باغچه در زير آفتاب ورم كرده است كه ذهن باغچه دارد آرام آرام از خاطرات سبز تهي مي شود و حس باغچه انگار چيزي مجردست كه در انزواي باغچه پوسيده ست حياط خانه ما تنهاست حياط خانه ي ما در انتظار بارش يك ابر ناشناس خميازه ميكشد و حوض خانه ي ما خالي است ستاره هاي كوچك بي تجربه از ارتفاع درختان به خاك مي افتد و از ميان پنجره هاي پريده رنگ خانه ي ماهي ها شب ها صداي سرفه مي آيد حياط خانه ي ما تنهاست پدر ميگويد از من گذشته ست از من گذشته ست من بار خود رابردم و كار خود را كردم و در اتاقش از صبح تا غروب يا شاهنامه ميخواند يا ناسخ التواريخ پدر به مادر ميگويد لعنت به هر چي ماهي و هر چه مرغ وقتي كه من بميرم ديگر چه فرق ميكند كه باغچه باشد يا باغچه نباشد براي من حقوق تقاعد كافي ست مادر تمام زندگيش سجاده ايست گسترده درآستان وحشت دوزخ مادر هميشه در ته هر چيزي دنبال جاي پاي معصيتي مي گردد و فكر مي كند كه باغچه را كفر يك گياه آلوده كرده است مادر تمام روز دعا مي خواند مادر گناهكار طبيعي ست و فوت ميكند به تمام گلها و فوت ميكند به تمام ماهي ها و فوت ميكند به خودش مادر در انتظار ظهور است و بخششي كه نازل خواهد شد برادرم به باغچه مي گويد قبرستان برادرم به اغتشاش علفها مي خندد و از جنازه ي ماهي ها كه زير پوست بيمار آب به ذره هاي فاسد تبديل ميشوند شماره بر مي دارد برادرم به فلسفه معتاد است برادرم شفاي باغچه را در انهدام باغچه مي داند او مست ميكند و مشت ميزند به در و ديوار و سعي ميكند كه بگويد بسيار دردمند و خسته و مايوس است او نا اميديش را هم مثل شناسنامه و تقويم و دستمال و فندك و خودكارش همراه خود به كوچه و بازار مي برد و نا اميديش آن قدر كوچك است كه هر شب در ازدحام ميكده گم ميشود و خواهرم كه دوست گلها بود و حرفهاي ساده ي قلبش را وقتي كه مادر او را ميزد به جمع مهربان و ساكت آنها مي برد و گاه گاه خانواده ي ماهي ها را به آفتاب و شيريني مهمان ميكرد ... او خانه اش در آن سوي شهر است او در ميان خانه مصنوعيش با ماهيان قرمز مصنوعيش و در پناه عشق همسر مصنوعيش و زير شاخه هاي درختان سيب مصنوعي آوازهاي مصنوعي ميخواند و بچه هاي طبيعي مي سازد او هر وقت كه به ديدن ما مي آيد و گوشه هاي دامنش از فقر باغچه آلوده مي شود حمام ادكلن مي گيرد او هر وقت كه به ديدن ما مي آيد آبستن است حياط خانه ما تنهاست حياط خانه ما تنهاست تمام روز از پشت در صداي تكه تكه شدن مي آيد و منفجر شدن همسايه هاي ما همه در خاك باغچه هاشان به جاي گل خمپاره و مسلسل مي كارند همسايه هاي ما همه بر روي حوض هاي كاشيشان سر پوش مي گذارند  و حوضهاي كاشي بي آنكه خود بخواهند انبارهاي مخفي باروتند و بچه هاي كوچه ي ما كيف هاي مدرسه شان را از بمبهاي كوچك پر كرده اند حياط خانه ما گيج است من از زماني كه قلب خود را گم كرده است مي ترسم من از تصور بيهودگي اين همه دست و از تجسم بيگانگي اين همه صورت مي ترسم من مثل دانش آموزي كه درس هندسه اش را ديوانه وار دوست ميدارد تنها هستم و فكر ميكنم كه باغچه را ميشود به بيمارستان برد من فكر ميكنم ... من فكر ميكنم ... من فكر ميكنم ... و قلب باغچه در زير آفتاب ورم كرده است و ذهن باغچه دارد آرام آرام از خاطرات سبز تهي ميشود   <h1>كسي كه مثل هيچ كس نيست </h1> من خواب ديده ام كه كسي مي آيد من خواب يك ستاره ي قرمز ديده ام و پلك چشمم هي مي پرد و كفشهايم هي جفت ميشوند و كور شون اگر دروغ بگويم من خواب آن ستاره ي قرمز را وقتي كه خواب نبودم ديده ام كسي مي آيد كسي مي آيد كسي ديگر كسي بهتر كسي كه مثل هيچ كس نيست مثل پدرنيست مثل انسي نيست مثل يحيي نيست مثل مادر نيست و مثل آن كسي ست كه بايد باشد و قدش از درختهاي خانه ي معمار هم بلندتر است و صورتش از صورت امام زمان هم روشن تر و از برادر سيد جواد هم كه رفته است و رخت پاسباني پوشيده است نمي ترسد و از خود خود سيد جواد هم كه تمام اتاقهاي منزل ما مال اوست نميترسد و اسمش آن چنانكه مادر در اول نماز و در آخر نماز صدايش ميكند يا قاضي القضات است يا حاجت الحاجات است و ميتواند تمام حرفهاي سخت كتاب كلاس سوم را  با چشمهاي بسته بخواند و ميتواند حتي هزار را بي آنكه كم بياورد از روي بيست ميليون بردارد  ومي تواند از مغازه ي سيد جواد هر چه قدر جنس كه لازم دارد نسيه بگيرد و ميتواند كاري كند كه لامپ الله كه سبز بود مثل صبح سحر سبز بود دوباره روي آسمان مسجد مفتاحيان روشن شود آخ ... چه قدر روشني خوبست چه قدر روشني خوبست و من چه قدر دلم مي خواهد كه يحيي يك چارچرخه داشته باشد و يك چراغ زنبوري و من چه قدر دلم ميخواهد كه روي چارچرخه ي يحيي ميان هندوانه ها و خربزه ها بنشينم و دور ميدان محمديه بچرخم آخ ... چه قدر دور ميدان چرخيدن خوبست چه قدر روي پشت بام خوابيدن خوبست چه قدر باغ ملي رفتن خوبست چه قدر مزه ي پپسي خوبست چه قدر سينماي فردين خوبست و من چه قدر از همه ي چيزهاي خوب خوشم مي آيد و من چه قدر دلم ميخواهد كه گيس دختر سيد جواد را بكشم چرا من اين همه كوچك هستم كه در خيابانها گم ميشوم چرا پدر كه اين همه كوچك نيست و در خيابانها هم گم نمي شود كاري نمي كند كه آن كسي كه بخواب من آمده ست روز آمدنش را جلو بياندازد و مردم محله كشتارگاه كه خاك باغچه هاشان هم خونيست و آب حوض هاشان هم خونيست و تخت كفش هاشان هم خونيست چرا كاري نمي كنند چرا كاري نمي كنند چه قدر آفتاب زمستان تنبل است من پله هاي پشت بام را جارو كرده ام و شيشه هاي پنجره را هم شسته ام چرا پدر فقط بايد در خواب خواب ببيند من پله هاي پشت بام را جارو كرده ام و شيشه هاي پنجره را هم شسته ام كسي مي آيد كسي مي آيد كسي كه در دلش با ماست در نفسش با ماست در صدايش با ماست كسي كه آمدنش را نمي شود گرفت و دستبند زد و به زندان انداخت كسي كه زير درختهاي كهنه ي يحيي بچه كرده است و روز به روز بزرگ ميشود كسي از باران از صداي شر شر باران از ميان پچ و پچ گلهاي اطلسي كسي از آسمان توپخانه در شب آتش بازي مي آيد و سفره را مي اندازد و نان را قسمت ميكند و پپسي را قسمت ميكند و باغ ملي را قسمت ميكند و شربت سياه سرفه را قسمت ميكند و روز اسم نويسي را قسمت ميكند و نمره مريضخانه را قسمت ميكند و چكمه هاي لاستيكي را قسمت ميكند و سينماي فردين را قسمت ميكند درخت هاي دختر سيد جواد را قسمت ميكند و هر چه را كه باد كرده باشد قسمت ميكند و سهم ما را هم مي دهد من خواب ديده ام...   <h1>پرنده مردني است </h1> دلم گرفته است دلم گرفته است به ايوان مي روم و انگشتانم را بر پوست كشيده ي شب مي كشم چراغ هاي رابطه تاريكند چراغهاي رابطه تاريكند كسي مرا به آفتاب معرفي نخواهد كرد كسي مرا به ميهماني گنجشك ها نخواهد برد پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردني ست

کلمات کليدي :

© کپی رایت توسط : مرجع بزرگ سايت ها و وبلاگ هاي ايراني (کلیه حقوق مادی و معنوی مربوط و متعلق به این سایت است.)
برداشت مطالب فقط با اجازه کتبی و ذکر منبع امکان پذیر است .

نوشته شده در تاریخ : 4 آبان ماه ، 1386 (364 مشاهده)

[ بازگشت ]